Porselen Tezgah Ömrü Ne Kadardır? Bir Kayseri Hikayesi
Kayseri’nin o soğuk, keskin sabahlarından biriydi. O sabahın ilk ışıkları, odamın perdesinden süzülen ışıkla karıştı. Dışarıda, caddeye bakan penceremden her zaman olduğu gibi, genç yaşlı demeden insanların geçişlerini izlerken, aklımda tek bir soru vardı: “Porselen tezgah ömrü ne kadardır?” Bunu düşündüm çünkü hayatımda her şeyin bir ömrü olduğu gibi, porselenin de bir sonu olmalıydı.
—
Bir İlk Adım: Yeniliğin Heyecanı
Yeni bir evin heyecanı, bambaşka bir şeydi. Kayseri’de yaşarken, koca bir apartmanın üst katında, o dar mutfakla yetinmek zorunda kalmıştım. Ancak yeni bir yere taşınmak, bambaşka bir başlangıç gibiydi. Bir yanda büyüme, olgunlaşma, yeni bir hayata başlama isteği, diğer yanda ise her adımın korkusu. Mutfakta yeni bir tasarım yapmaya karar verdiğimizde, ilk düşüncem porselen tezgah oldu. Bunu daha önce hiç görmemiştim ama bir yerlerde, belki de sadece bir dergide, görüp beğenmiştim.
Porselen tezgahı ilk duyduğumda içimde bir heyecan dalgası oluştu. “Güzel,” dedim, “güzel olacak.” Hem modern hem şık, hem de neredeyse ölümsüz gibi. Öyle düşündüm. Porselenin dayanıklılığını, görselliğini, parıl parıl ışıldayan yüzeyini hayal ettim. Evimizde, mutfakta, işte tam orada olacak. Sanki hayatımda ilk kez böyle bir “şey” oluyordu. Her sabah kahvemi içerken, o tezgahın ışığında zamanla dans edeceğimi düşündüm. Bu hayali bir adım öteye taşımak, hayatta ilerlemek gibiydi.
—
Zaman Geçtikçe: Gerçekle Yüzleşme
Ama zaman geçtikçe, o parlak, göz alıcı porselenin üzerinde en ufak bir çizik, bir leke bile beni içten içe sarmaya başladı. Belki de sabahları kahvemi hazırlarken, işte o an, o “sözde ölümsüz” tezgahım, yalnızca fiziksel olarak sağlam duruyordu. Birkaç kez üzerine sıcak bir tencere koymuş, çay dökmüş, üzerine ne yazık ki bir şeyler dökmüştüm. Her seferinde telaşla silerken, birer iz bıraktı. O izler, bana her şeyin bir zamanlar mükemmel olabileceğini, ama her şeyin geçici olduğunu hatırlatıyordu. Yavaşça ama keskin bir şekilde…
Bir sabah, mutfakta kendimi bulduğumda, porselenin üzerindeki küçük çatlakları fark ettim. Çatlaklar… “İyi misin?” diye sordum ama sesim bana cevap vermedi. Bir yanda zamanla çatlayan, çizilen tezgahım, diğer yanda yaşamın hızla geçmesi… Ne garip, değil mi? İnsan öyle bakarken her şeyin hep aynı kalmasını istiyor, ama bir şekilde değişiyor. Yani porselen tezgahın ömrü, sadece bir mutfak malzemesi olmanın ötesine geçti. O an bir hayatın, duyguların, yaşadığım her şeyin de bir ömrü vardı. Ve belki de porselenin sonu, tüm bu duyguların yansımasıydı.
—
Üzüntü, Kabullenme ve Bir Gün Dönüş
Bir şeyin ömrü ne kadar olabilir? Bunu sormak istiyorum kendime her seferinde. Porselen tezgahın ömrü kadar mı? Bilmiyorum. Ama sabahları güne başlamak için mutfakta, o eski, çizilmiş ve bozulmuş tezgahın üzerinde kendimi yeniden buluyorum. O, hiçbir zaman bir porselen kadar kusursuz olmadı. Benim gibi. Çatlaklar, döküntüler… Ama o kadar çok şey yaşadım ki, artık bunlar olmalıydı. Hayatta, her şeye rağmen güzellik bulmalıyız, değil mi?
Zamanla o porselen tezgah, sadece bir mutfak eşyası değil, aynı zamanda bu evin, benim ve hayatımın simgesi oldu. Evet, çizikler vardı, çatlaklar vardı… Ama bu tezgah, her şeyin geçici olduğunu bana öğretti. Belki de porselenin ömrü, her şeyin gelip geçici olduğunu anlamamız için var. Yavaşça silinir, yok olur ama geriye kalan, gerçek bir hatıra olur. Her geçilen gün, her yudumlanan kahve, her dökülen su… bunlar, zamanın imzalarıydı.
—
Bir Soru: Ömrü Ne Kadardır?
Evet, porselen tezgahın ömrü ne kadardır? Duygularla, zamanla, hatıralarla geçen hayatın içinde aslında bunun bir önemi yoktu. Belki porselenin ömrü sınırsız değildir, ama bizler, geçici olan her şeyi, yaşarken kalıcıymış gibi hissediyoruz. Her çizik, her çatlak, zamanın izleri. Ve ben… ben artık o porselenin geçici ömrüyle barışmıştım. Çünkü her şey, bu hayatla birlikte kaybolup gitse de, kalanlar kalır.
—
Son Söz
Evet, porselen tezgahın ömrü sınırlı olabilir, ama duygular, hatıralar, yaşanan anlar ne kadar uzun süre etkili olabilir? Hayatın kısa olduğunu bilmek, her şeyin bir sonu olduğunu anlamak, belki de yaşamın en değerli derslerinden biridir. Porselenin ömrü kadar, hayatın da ömrü vardır. Ama zamanla, her şeyin değerini, güzelliğini, kırılganlığını öğreniyorsunuz. Ve belki de bu yüzden bir porselen tezgah, bir mutfak eşyası olmanın çok ötesine geçer.
—
Hayatın içindeki her şey gibi, porselen de bir noktada kırılır, çizilir veya değişir. Ama bizler, o çiziklere ve değişimlere rağmen, güzelliği bulmayı başarabiliriz. Zaman geçtikçe, porselenin ömrü sona erer ama geriye kalan, kalbinizdeki anlamlı anılar olur.